zondagavond nog eens af waar en wanneer” voegt hij er aan toe. Ik ben altijd wel te vinden voor zulke avonturen maar nu spookt er toch van alles door mijn hoofd. Wat als ze in het water belanden? Kunnen die gasten wel zwemmen? Hoelang houd een mens het trouwens uit bij vrieskou in water van twee graden? Allemaal vragen waar een doorsnee mens niet van wakker ligt tot hij zelf bij het avontuur betrokken raakt. Ik zal er snel genoeg achter komen. Maandagmorgen ben ik om 7.00 uur stipt op de afspraak voor het rendez-vous met piloten Filip, Bas en Peter. Samen met crewmembers Nelson en Danny is de groep nu compleet. Danny heeft er met Bas Spierenburg en Peter Van Harten al een lange nachtelijke rit opzitten uit het verre Deventer. “En jongens, lang moeten voorbereiden zeker?” vraag ik

langs mijn neus weg. “Absoluut niet, vorige week pas bedacht”  klinkt het. “Moet kunnen hé, zo blijft het een beetje spannend en ontspannend tegelijk”. Ik kan ze geen ongelijk geven, de leukste dingen gebeuren spontaan maar toch is er goed over nagedacht. We hebben zwemvesten mee, een overlevingskit, vuurpijlen.

Uiteraard ook een transponder. Aan gas ontbreekt het ook al niet, negen flessen moeten volstaan om met reserve aan de tocht te beginnen. De opstijgplaats is een kleine airstrip in de buurt van St.Omer in Noord Frankrijk, niet ver over de Belgische grens. Het is bitter koud, de ruiten van de auto lijken te bevriezen aan

de binnenkant als we de poort van het vliegveld binnen rijden. Terwijl de zon haar zwakke stralen over het bevroren grasveld spreid, parkeren we de Vito en beginnen aan de voorbereiding van de tocht. De ballon is de PH-BAZ, een Cameron N-145 met zespersoons mand die voor de gelegenheid vooral met gasflessen zal worden gevuld. Eerst de belangrijke zaken, na een lange autorit en met het vooruitzicht van een aantal uren in de mand moet niet alleen de innerlijke mens worden versterkt. Het is evenzeer belangrijk om een sanitaire stop boven het Kanaal te vermijden want dat zou wel eens problemen kunnen opleveren. Filip geeft het voorbeeld en vind tegelijk een nieuw woord uit dat we hierbij niet gaan vernoemen. Peter volgt zijn voorbeeld en van Bas heb ik geen weet als hij gevolg heeft gegeven aan de oproep. Niet minder dan negen gasflessen gaan in de mand, zeven van tachtig en twee van zestig. Doordat er nog nauwelijks plaats is voor de piloten besluiten we om zwemvesten en overlevingskit aan de buitenkant te hangen. De ballon wordt uitgelegd en opgestookt. Iemand heeft onze aanwezigheid opgemerkt en houdt van op afstand nieuwsgierig alles in het oog. De omstandigheden zijn perfect, lichte bries en open weer, al is het wel een beetje nevelig. Om exact 10:12 uur stijgt de ballon op met een lichte zuidoostelijke bries. We springen in de volgwagen, voeren de gps-coordinaten van de ferryhaven van Calais in en binnen het uur staat we bij de boot. Nu is het kunst om zo snel mogelijk aan de overkant te komen met de hoop nog een glimp van de ballon op te vangen. Ondertussen laat Filip weten dat ze de kust hebben bereikt en dat de overtocht dus

doorgaat. Met de radio in de hand melden we ons aan bij de balie van Seafrance waar we bijna achterovervallen als we de kostprijs van een heen-en terugticket horen. Eerst even checken bij het concurrerende P&O aan de overkant van de parkeerplaats. Verbazing alom als we vernemen dat het voor net iets meer dan de helft van de prijs kan dan bij Seafrance. Waar zit dat verschil in prijs dan wel?

Nog even bluffen met de radio om de loketbediende te overtuigen dat er wat haast bij is gemoeid, we volgen een luchtballon weet je. “Een luchtballon?? Over het kanaal?? Over de loketbediende geen kwaad woord, de vrouw probeert ons kost wat kost op de eerste boot te krijgen richting Engeland. “Maar dan moet ik wel snel

jullie pas hebben” Onze pas, sht, ligt nog in de auto. We spurten het lokaal uit, grabbelen in de rugzakken naar de documenten en in geen tijd staan we hijgend terug aan het loket, van het lopen uiteraard. Snel betalen en wegwezen want de boot gaat binnen 20 minuten en normaal sluiten ze 20 minuten voor vertrek af. Dat ziet er dus niet goed uit. Tot overmaat van ramp vinden we niet snel de toegang naar de dokken en moeten we onderweg nog even de weg vragen. Nu nog vlug door de pascontrole maar helaas, we kunnen de boot niet meer op. De volgende ferry gaat binnen een uur dus er is tijd om iets te gaan drinken. Aan de overkant van de parkeerplaats wenkt het logo van de cafetaria, in werkelijkheid een ruimte met een drank-en snoepautomaat. Toch maar even naar binnen want

er staat een snedig windje op de kade. De ballon blijkt op dit punt al bijna halfweg het kanaal te zitten en wij moeten nog een klein uur wachten. De hoop om de landing mee te maken wordt nu erg klein. Zo'n veerboot is een blauwdruk van de maatschappij. Je ziet er opgetutte vrouwen en leden van één of andere motorclub broederlijk naast elkaar een pint drinken of de krant lezen.

Aan de overkant van het kanaal is het opletten geblazen, links rijden is de boodschap en zelfs de soms irritante gps-madam weet dat. Vanuit de ballon krijgen we te horen dat ze richting Ashford varen en dat ze nog even in de lucht blijven. Misschien maken we zo kans om dichterbij te komen. We rijden Dover uit en

vinden dankzij Tom(Tom) snel de M20 naar Ashford. Toch nog even een afslag gemist waarop madam gps verwoede pogingen doet om ons opnieuw op het juiste pad te krijgen. Van Filip krijgen we te horen dat de ballon ondertussen geland is in een dorp met de welluidende naam Rolvenden Layne. We zijn op weg, nog 15 minuten te gaan ! Een gps is een prachtig ding als je een adres moet zoeken. We rijden door een heerlijk glooiend landschap en de ballon kan achter elke heuvel opduiken. Bij aankomst blijkt de PH-BAZ te zijn geland op een groot weiland langs een holle weg. De vlucht heeft in totaal zo'n 4:40 uur geduurd. We rijden onszelf vast als we proberen om de wei op te rijden. Dan maar de trailer losgekoppeld en de boer er bijgehaald die hem aan zijn stoere terreinwagen koppelt. Het boerenkoppel